توجه : تمامی مطالب این سایت از سایت های دیگر جمع آوری شده است. در صورت مشاهده مطالب مغایر قوانین جمهوری اسلامی ایران یا عدم رضایت مدیر سایت مطالب کپی شده توسط ایدی موجود در بخش تماس با ما بالای سایت یا ساماندهی به ما اطلاع داده تا مطلب و سایت شما کاملا از لیست و سایت حذف شود. به امید ظهور مهدی (ع).

    ورزش انفرادی مانند جودو و کشتی

    دسته بندی :
    1. نکس 98
    2. مطالب سایت
    10568بازدید

    ورزش انفرادی مانند جودو و کشتی را از سایت نکس 98 دریافت کنید.

    هنرهای رزمی

    هنرهای رزمی

    هنرهای رزمی به سیستم‌ها و سنت‌های مدونی از تکنیک‌ها و فنون مبارزه‌ای گفته می‌شود که با انگیزه‌ها و دلایل متفاوتی تمرین می‌شوند؛ برای دفاع شخصی، رقابت در مسابقات، سلامتی بدنی و تناسب اندام، سرگرمی و تفریح و همچنین رشد و تعالی روحی، جسمی و معنوی. از پرکاربردترین سبک‌های رزمی کاراته،تکواندو، بوکس، جوجوتسو،هنر رزمی ترکیبی،جوجیتسو ی برزیلی،کشتی میشود اشاره کرد. از دیدگاه سلاح، هنرهای رزمی را می‌توان به سه گروه «با جنگ افزار»، «بدون جنگ افزار» و «با جنگ افزار و بی جنگ افزار» دسته بندی می‌شوند. نخستین، مهارت‌هایی چون تیراندازی با کمان، نبرد با نیزه و شمشیرزنی را شامل می‌شود و دومی یعنی رشته‌های مبارزهٔ بی جنگ افزار بر ضربات دست و پا و یا گلاویزی ویژه شده و سومی به هنرهای رزمی اشاره دارد که علاوه بر مبارزهٔ بدون جنگ افزار، مبارزهٔ با جنگ افزار نیز وجود دارد. امروزه برخی مهارت‌های مبارزه با سلاح همچون کِندو (شمشیرزنی ژاپنی) و کیودو (تیراندازی با کمان ژاپنی) به عنوان یک رشتهٔ ورزشی تمرین می‌شوند و رشته‌های بدون جنگ افزار همچون کاراته، جودو، تکواندو، موای تای، ساندا، کیک بوکسینگ و نیز به عنوان روش‌های دفاع شخصی تمرین می‌شوند. هنرهای رزمی جوجوتسو که مادر بیشتر هنر های رزمی ژاپنی است، ووشو یا کونگ‌فو، آیکیدو و هاپکیدو هم به عنوان هنرهای رزمی مسلح تمرین می‌شوند. همچنین شکل‌های ساده شده‌ای از تای‌چی‌چوان، نوعی از ووشوی چینی، که از ماهیت رزمی خود خارج شده، به‌طور گسترده‌ای برای حفظ سلامتی تمرین می‌شوند.جوجوتسو در گذشته تنها به شکل شیوه ی جنگیدن و برای بالا بردن شانس آسیب ندیدن در مبارزه تمرین میشد و همگی بر پایه ی دفاع از خود و حمله بود. در این سبک ها هیچ جایی برای ورزش و شادی بخشی وجود نداشت.با گذشت زمان هنر هایی همچون کودوکان جودو که بنیان گذار آن جیگیورو گانو بود از جوجوتسو پدید آمدند و برای ورزش و مسابقات و نه برای جنگ ویژه شدند. بسیاری از تکنیک‌ها و تمرینات رشته‌های مختلف رزمی مشابه است اما هر یک از آنها ترکیب مخصوصی از مهارت‌ها را در خود جای داده‌اند. برخی از آنها مثل کاراته بر حرکات پویا، دقیق و مستقیم تأکید دارند و برخی همچون آیکیدو تکنیک‌های نرم‌تر، آهسته‌تر و پیوسته‌تر را به کار می‌گیرند. هر یک از رشته‌های رزمی به میزان خاصی از توانایی‌های بدنی شامل قدرت بدنی، انعطاف‌پذیری (به‌ویژه در ناحیه لگن)، هماهنگی عضلات و استقامت نیاز دارد.[۱]

    مهمترین جنبهٔ وحدت‌بخش هنرهای رزمی شرق آسیا که آنها را از رشته‌های رزمی سایر نقاط دنیا متمایز می‌کند، تأثیر مکاتب دائو و ذن آئین بودایی بر آنهاست. این ویژگی باعث شده تا وضعیت ذهنی و معنوی هنرجویان اهمیت بالایی داشته باشد. در هنرهای رزمی بر درونی‌سازی وضعیتی تأکید می‌شود که در آن کارکردهای محاسبه‌گری ذهن به تعلیق درآمده تا ذهن و بدن به عنوان یک واحد پیوسته به شرایط محیطی و تغییرات آن واکنش نشان دهند. در مکاتب دائو و ذن نیز بر به دست آوردن چنین وضعیتی تأکید می‌شود و راه رسیدن به آن نیز از طریق تجربه و تمرین است. به همین دلیل بسیاری از پیروان این مکاتب به تمرین هنرهای رزمی به عنوان یک فعالیت فلسفی و روحانی می‌پردازند.[۲]

    در قرن بیستم شاهد محبوبیت روزافزون هنرهای رزمی شرقی در جهان غرب بوده‌ایم. جودو در سال" ۱۹۶۴ "و تکواندو از سال" ۲۰۰۰" در برنامه رسمی بازی‌های المپیک قرار گرفته‌اند و در ابتدای سده"۲۱" نیز یک رشتهٔ تلفیقی به نام هنرهای رزمی ترکیبی یا( ام ام ای) با وام گرفتن فنون رشته‌های مختلف رزمی، اهمیت خاصی پیدا کرده‌است.[۲]

    تقسیم‌بندی[ویرایش]

    هنرهای رزمی را به شیوه‌های مختلفی می‌توان تقسیم‌بندی کرد. یکی از این تقسیم‌بندی‌ها بر اساس تکنیک‌هایی است که در آن رشته بیشترین تأکید بر آنها می‌شود.

    رشته‌های ضربه‌ای

    گلاویزی

    دشوارترین و تکنیکی‌ترین[ویرایش]

    از دیرباز تا کنون هنرهای رزمی بسیاری در اقوام و فرهنگ‌های مختلف جهان وجود داشته‌است که برخی از آنان در طی دوران‌ها و هجوم اقوام مختلف به آن سرزمین‌ها و در گذر تاریخ سبب نابودی کلی و فراموشی آن هنرهای رزمی در جهان گردیده‌است. اما در یک برنامه و هدف جامع می‌توان به‌طور خلاصه دشوارترین و علمی‌ترین و پرکاربردترین و فلسفی‌ترین ورزش‌ها و هنرهای رزمی را به ترتیب زیر دسته بدنی نمود:

    رشته ورزشی ام ام ای برگرفته شده از تمام این سبک‌هاست. برخی رشته‌ها مانند کراو ماگو و کاپروآ به دلیل علمی نبودن و خطری بودن جزو رشته‌های رسمی فدراسیون جهانی ورزش‌های رزمی به حساب نمی‌آیند و جزو دسته‌های بالا قرار نمی‌گیرند.

    تاریخچه[ویرایش]

    کهن‌ترین نگاره‌های باستانی که در آنها تصویر نبرد دو انسان به تصویر کشیده شده‌است به ۵۴۰۰ سال پیش در مصر باستان، حدود ۵۰۰۰ سال پیش در بین‌النهرین (بابل) برمی‌گردد. در ویتنام نیز غارنگاره‌هایی از سال ۲۸۷۹ پیش از میلاد به جای مانده که در آنها تصاویری از مبارزه با شمشیر، چوب، کمان و نیزه دیده می‌شود.

    هنرهای رزمی چینی چهار هزار سال پیش در دوران حکومت دودمان شیا شکوفا شدند. گفته می‌شود که هوانگدی معروف به «امپراتور زرد» نخستین سیستم‌های رزمی را در چین ترویج کرد. از هوانگدی به عنوان یک فرمانده نامدار یاد شده که پیش از تصاحب حکومت چین نوشته‌های مفصلی را در مورد پزشکی، ستاره‌شناسی و هنرهای رزمی به رشته تحریر درآورده بود. یکی از دشمنان مهم او که چی یو نام داشت نیز به عنوان پایه‌گذار «جیائو دی» شهرت دارد؛ نوعی کشتی چینی که نیای کشتی رزمی امروزین چین محسوب می‌شود.

    پایه‌ریزی هنرهای رزمی آسیایی احتمالاً با تلفیق روش‌های رزمی اولیه چینی و هندی صورت گرفت. بین سال‌های ۴۸۰ تا ۲۲۱ قبل از میلاد چین صحنهٔ جنگ‌های مداوم بین حکومت‌های رقیب بود و همین موجب شکوفایی هنرهای رزمی شد. فلسفه و استراتژی هنرهای رزمی در این دوران تکوین یافت و این مسئله در کتاب «هنر نبرد» اثر سان تزو استراتژیست نظامی نامدار چینی در ۳۵۰ قبل از میلاد به خوبی تشریح شده‌است. سان تزو در این کتاب در کنار مطرح کردن اصول مکتب تائوییسم به مباحث نظامی همچون شیوه پیاده‌سازی نیروها، سازگاری با ناهمواری‌ها، استفاده از جاسوسان و اینکه چگونه یک نیروی کوچکتر می‌تواند بر نیروی بزرگتر غلبه کند، می‌پردازد.

    این آموزهٔ تائویی که نرمی و ملایمت بر سختی و زمختی غلبه می‌کند یکی از اصول بنیادین هنرهای رزمی است. برای مثال این قاعدهٔ مهم جودو که «از نیروی دشمن برای غلبه بر او استفاده کن» یا این اصل تای‌چی‌چوان که «چهار سیر بر هزار من چیره می‌شود» به این نگرش اشاره دارند.

    بر اساس روایت‌های اساطیری شائولین‌چوان یا کونگ‌فوی شائولین که راهبان بودایی معبد شائولین آن را تمرین می‌کنند، نخستین بار در قرن پنجم میلادی توسط بودی‌دارما ابداع شد. بر اساس این روایت‌ها بودی‌دارما که از هند به چین آمده بود تا آئین بودا را به این سرزمین معرفی کند، وقتی به معبد شائولین رسید، متوجه شد که راهبان این معبد بسیار ضعیف هستند و قادر نیستند در مقابل غارتگری راهزنان مقاومت کنند. به همین جهت او فنون رزمی را برای تقویت بدنی به آنها آموخت. راهبان معبد شائولین تا به امروز به توانایی‌های رزمی خود را حفظ کرده‌اند و مهارت‌های آن‌ها در دنیا شهرت دارد. در کره و ژاپن نیز هنرهای رزمی با مذهب بودایی و آئین ذن ارتباط تنگاتنگی داشته‌اند. قدیمی‌ترین مدرکی که به جنگاوری راهبان معبد شائولین اشاره دارد به یک کتیبه از سال ۷۲۸ میلادی مربوط می‌شود که در آن به دو واقعه اشاره شده‌است: یکی دفاع معبد شائولین در مقابل راهزنان در سال ۶۱۰ میلادی و دیگری نقش راهبان شائولین در غلبه بر وانگ شیچونگ در سال ۶۲۱ میلادی.

    هنرهای رزمی در تاریخ آئین بودایی همواره با تمرینات و آموزه‌های «چان» و «ذن» در ارتباط بوده‌اند. چراکه مبارزان و رزمی‌کاران متوجه شده بودند که تمرینات ذن باعث اجرای بهتر فنون رزمی می‌شود. وقتی مبارز بتواند ذهن و انرژی خود را تنها بر روی حرکات خود در زمان حال متمرکز کند، ترس از شکست و مرگ از میان خواهد رفت و توجه مبارز تنها معطوف به واکنش‌های بدنی خود خواهد بود.[۳]

    در دوران حکومت تانگ (۶۴۹ تا ۷۱۲ میلادی) هنرهای رزمی چینی در نقاط مختلف آسیا منتشر شدند. یکی از نخستین رشته‌های رزمی کره‌ای «تانگ سو دو» نام دارد که معنی تحت‌اللفظی آن «طریقتِ مشت‌زنیِ تانگ» است. تانگ سو وارد جزیره اوکیناوا شد و اهالی این جزیرهٔ واقع در جنوب ژاپن، نویسه‌های چینی «تانگ-سو» را به صورت «کارا-ته» تلفظ می‌کردند که «کارا» به معنی تانگ و «ته» به معنی دست یا مشت یا مشت‌زنی است. البته در سال ۱۹۲۲ دولت ژاپن برای آنکه ماهیت چینی کاراته را انکار کند نویسه دیگری که آن هم «کارا» تلفظ می‌شود اما به معنی «خالی» است را برای نوشتن «کاراته» استفاده کرد تا کاراته به معنی «دست (یا مشت) خالی» باشد.

    سیستم رزمی قدیمی ژاپنی‌ها جوجیتسو نام دارد. در جوجیتسو مجموعه‌ای از فنون پرتابی، خفه‌کننده، قفل مفاصل، ضربات مشت، لگد و ضربات دست باز برای دفاع از خود تمرین می‌شود. جودو در سال ۱۸۸۲ و آیکیدو در ۱۹۲۵ دو هنر رزمی مهم ژاپنی هستند که هر دو آنها بر مبنای جوجیتسو پایه‌گذاری شده‌اند.[۴]

    در ژاپن از دیرباز مجموعه تمرینات جنگجویان شامل تیراندازی با کمان، شمشیرزنی، مبارزه بی‌سلاح و شنا با زره می‌شد اما افراد عادی که به تمرینات رزمی علاقمند بودند بیشتر به سراغ کاربرد جنگی از ابزارهای عادی مثل خرمن‌کوب، داس و خنجر می‌رفتند. شاید متنوع‌ترین رشته رزمی را بتوان نینجوتسو دانست که در دورهٔ حکومت ارباب-رعیتی در ژاپن برای استفادهٔ جاسوس‌های نظامی پدیدار شد. نینجاها علاوه بر فنون رزمی با سلاح و بدون سلاح، مهارت‌هایی چون تغییر چهره، فرار، پنهان شدن، جغرافیا، هواشناسی، پزشکی، و کاربرد مواد منفجره را فرا می‌گرفتند.[۲]

    دوران مدرن[ویرایش]

    نیمهٔ دوم قرن نوزدهم طلیعهٔ آغاز تاریخ هنرهای رزمی به عنوان ورزش‌های مدرنی بود که از دل سیستم‌های سنتی جنگی برآمده بودند. اروپا در این دوران شاهد شکل‌گیری بوکس و شمشیربازی در شکل ورزشی خود بود. در ژاپن نیز شکل‌های مدرن جودو، جوجیتسو، و کندو با احیای مکاتب رزمی عصر ادو بنیان‌گذاری شدند. در تایلند قوانین مدرن موای تای در دهه ۱۹۲۰ تدوین شد و در چین هم تاریخ نوین هنرهای رزمی در دهه ۱۹۳۰ معروف به دهه نانجینگ با افتتاح انستیتو گیوشو زیر نظر حکومت کومینتانگ، آغاز شد.

    شمشیربازی و کشتی آزاد و فرنگی در اولین دورهٔ المپیک مدرن در سال ۱۸۹۶ در برنامهٔ بازی‌ها قرار گرفتند و بوکس نیز در سال ۱۹۰۴ وارد المپیک شد. اتحادیه بین‌المللی بوکس در ۱۹۲۰ پایه‌گذاری شده و قهرمانی شمشیربازی جهان از سال ۱۹۲۱ برگزار می‌شود.

    با افزایش روابط میان غرب و آسیا تعداد بیشتری از سربازان غربی جنگ جهانی دوم و جنگ کره را در چین، ژاپن و کره گذراندند و با سبک‌های رزمی محلی این نقاط آشنا شدند. جوجیتسو، جودو و کاراته در دهه‌های ۶۰–۱۹۵۰ در جهان غرب محبوبیت پیدا کردند. کیک‌بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ به عنوان ترکیبی از بوکس و کاراته تکوین یافت و تکواندو در جریان جنگ کره در دهه ۱۹۵۰ توسعه پیدا کرد.

    در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ توجه رسانه‌های جمعی به هنرهای رزمی چینی تحت تأثیر بروس لی افزایش پیدا کرد. بروس لی سبکی به نام جیت کان دو را بنیان نهاد که از وینگ‌چون، یکی از هنرهای رزمی چینی(ووشو)، اقتباس شده بود. رقابتهای قهرمانی جودو جهان از سال ۱۹۵۶ آغاز به برگزاری کرد و جودو در المپیک ۱۹۶۴ توکیو وارد برنامهٔ مسابقات المپیک شد. رقابتهای قهرمانی جهان کاراته نیز از سال ۱۹۷۰ برگزار می‌شود.

    در قرن بیستم چندین رشتهٔ رزمی نیز برای مبارزات تن‌به‌تن نیروهای نظامی طراحی شدند. کراو ماگا در اسرائیل، سامبو و سیستما در شوروی، و سانشو در چین از جمله این رشته‌ها هستند. رشته سانشو بعد از ابداع شدن توسط چینی‌ها به عنوان بخش مبارزه ووشو منصوب شد. آمریکایی‌ها در دوران جنگ سرد اهمیت چندانی برای نبردهای تن‌به‌تن بدون سلاح قائل نبودند اما اخیراً توجه بیشتری به تمرین این مبارزات در نیروهای نظامی داشته‌اند.

    هنر رزمی یا ورزش رزمی[ویرایش]

    هنرهای رزمی امروزه به عنوان نوعی ورزش درآمده‌اند. از زمانی که برگزاری مسابقات در رشته‌های مختلف رزمی رایج شده این رشته‌ها از ماهیت اصلی رزمی خود درآمده و به صورت یک ورزش تمرین می‌شوند که بهترین نمونهٔ آن را در شمشیربازی غربی می‌توان مشاهده کرد. امروزه رشته‌های جودو، تکواندو، بوکس، شمشیربازی، کشتی آزاد و فرنگی، تیراندازی با کمان و پرتاب نیزه در برنامه رقابتهای المپیک قرار دارند و ووشو نیز هرچند در تلاش خود برای ورود به المپیک ناکام مانده‌اند، اما مسابقات آنها در نقاط مختلف دنیا برگزار می‌شود. هنرجویان رشته‌هایی چون کیک‌بوکسینگ و جوجیتسو برزیلی نیز عمدتاً برای شرکت در مسابقات تمرین می‌کنند. این در حالیست که برخی رشته‌های رزمی مثل آیکیدو یا کونگ‌فو توآ با برگزاری مسابقه مخالف هستند.

    برخی از سبک‌های رزمی بر این عقیده هستند که برگزاری رقابت باعث می‌شود تا هنرجویان بهتر و ورزیده‌تر شوند و روحیهٔ ورزشی در آنها شکل می‌گیرد. اما برخی دیگر معتقدند که قوانین موجود در مسابقات با شرایط یک مبارزه واقعی تفاوت بسیار دارد و مبارزان به جای تمرین مهارت‌های مؤثر در مبارزهٔ واقعی به تمرین مهارت‌های مورد نیاز برای پیروزی در مسابقه می‌پردازند. از سوی دیگر دیگر این مسابقات باعث می‌شود تا انگیزهٔ هنرجویان این رشته‌ها کسب مدال و جایزه در مسابقات باشد نه انگیزه‌های اصلی هنرهای رزمی مثل پرورش دادن شخصیت اخلاقی.

    این پرسش که «بهترین رشتهٔ رزمی کدام است؟» انگیزهٔ برگزاری مسابقاتی بین مبارزان رشته‌های مختلف رزمی با کمترین قوانین ممکن شده‌است. مسابقات یواف‌سی در آمریکا به همین منظور آغاز شد و تورنمنت‌های مشابهی در ژاپن با نام‌هایی چون شوتو و پانکریس برگزار می‌شوند. این مسابقات زمینه‌سازی پیدایش رشتهٔ جدید رزمی با نام هنرهای رزمی ترکیبی شده‌اند.

    برخی هنرجویان رزمی نیز در مسابقات غیرمبارزه‌ای مثل شکستن اجسام سخت یا اجرای برنامهٔ هماهنگی از تکنیک‌ها همچون پومسه، کاتا یا تالو شرکت می‌کنند. از سوی دیگر بسیاری از حکومت‌ها نیز به دلایل سیاسی هنرهای رزمی را به سوی ورزشی شدن سوق داده‌اند. انگیزهٔ اصلی حزب کمونیست جمهوری خلق چین در تبدیل هنرهای رزمی چینی به رشتهٔ ورزشی ووشو در واقع سرکوب کردن ماهیت عصیان‌گرانهٔ موجود در هنرهای رزمی بوده‌است.

    مصدومیت[ویرایش]

    با اینکه هنرهای رزمی رشته‌هایی برخوردی هستند اما مصدومیت در آنها نادر است و این احتمالاً به دلیل نظارت بالا در بیشتر باشگاه‌ها و اهمیت خویشتنداری در این رشته‌هاست.در یک تحقیق مقایسه‌ای از میزان مصدومیت در رشته‌های مختلف ورزشی؛ رشته‌های رزمی با ۱۶٫۹ مصدومیت از هر ۱۰۰ هزار نفر در انتهای فهرست ورزش‌ها قرار گرفته بودند در حالیکه بسکتبال با ۱۸۸ مورد در بالای فهرست قرار داشت و حتی رقص با ۱۸٫۸ مورد درصد بالاتری از آسیب‌دیدگی نسبت به ورزش‌های رزمی را شامل می‌شد.

    مصدومیت‌های شایع در رشته‌های رزمی نیز کبودی، کوفتگی، رگ‌به‌رگ‌شدن و پیچ‌خوردگی است. البته احتمال بروز مصدومیت‌های خطرناکی همچون ضربه مغزی، شکستگی استخوان و فلجی در ورزش‌های رزمی وجود دارد که در رقص چنین مصدومیت‌هایی غیرمحتمل است. اما مصدومیت‌های مرگبار بسیار نادر هستند. حداقل سه مورد مرگ بر اثر ضربه به شکم یا سینه و آسیب به اعضای داخلی بدن گزارش شده اما خطر جدی بیشتر بر اثر ضربات مشت و لگد به ناحیهٔ سر بروز می‌کند.[۱]

    منابع[ویرایش]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    بهترین ورزش رزمی در ایران و جهان برای دفاع شخصی یا قهرمانی کدام است؟ چرا؟

    مرورگر شما از این ویدیو پشتیبانی نمیکنید.

    مبحثی که بین طرفداران هرکدام از رشته های ورزشی وجود دارد این است که کدام رشته بر دیگری برتری دارد و یا کدام ورزش طرفداران بیشتری دارد. هنرهای رزمی امروزه به عنوان نوعی ورزش معرفی شده اند که با رقابت های شدیدی بین طرفداران آن برخوردار است. ما در این مقاله می خواهیم انواع هنرهای رزمی و بهترین و قدرتمند ترین سبک این هنر را به شما دوستان معرفی نماییم.

    مقدمه :

    ورزش رزمی عبارت از اجرای منظم حرکات بدنی است که با روح وجسم سرو کار داشته و هدف آن آرامش روحی و روانی و استراحت مغزی و فکری و اعتماد به نفس بوده وشامل دو قسمت « ورزش رزمی نرم و ورزش رزمی سخت » میباشد .

    انواع ورزش های رزمی:

    ۱- ورزش رزمی نرم: این نوع از ورزشهای رزمی با نیروی روحی بدن بیشتر سر وکار داشته و ورزشکار در صدد است تا با ارتباط دادن مستقیم « فکر و روح » خویش با قدرت خارق العاده اسمانی ، نیروی و قوت بدست بیاورد که بعنوان مثال میتوان از ورزشهای یوگا، چی کونگ یا تای چی ، فالون دافاو و … نام برد.

    ۲ــ ورزش رزمی سخت: این نوع از ورزشها بر علاوه اینکه ارتباط مستقیم بالای فکر و روح دارد ، همچنان « جسم و یا بدن » را قوت بیشتر می بخشد تا از آن قوت در رقابت جسمی بین دو حریف « بخصوص در جنگهای تن به تن » استفاده صورت گیرد، که در این مورد میتوان از ورزشهای کیک بوکسینگ، تای بوکس ، شائولین ووشو، نینجوتسو، تکواندو، کاراته ، کونگ فو، ای کی دو، وینگ چان و … نام برد.

    معرفی ۱۰ تا از بهترین رزمی کاران دنیا:

    دانلود این ویدئو

    اگه هدف شما قهرمانی و مدال آوری باشه رشته هایی که در المپیک و دیگر مسابقات معتبر مثل بازیهای اسیایی حضور ذارند را باید انتخاب کنید که( جودو – تکواندو) المپیکی هستند و رشته های ووشو و کاراته کنترلی اینده و اخیراً هم موی تای و کیک بوکسینگ نیز در بازی های اسیایی حضور دارند البته کوراش و الیش هم رزمی به شمار می ایند که در بازیهای اسیایی هستند و ایران هم بیشتر به اینگونه ورزشها بها میدهد. هر رشته دیگری که به این رقابتها راه بیابد خوب است البته اینها برای کسی که به دنبال قهرمانی های با ارزش باشد، یعنی حکم قهرمانی قابل قبول که بتواند از مزایای ان استفاده کند مناسب است. حال اگر کسی برای رقابتهای حرفه ای و ازاد فکر کند باید به طور ترکیبی رده های ازاد را کار کند که بوکس کشتی کیک بوکسینگ و موی تای و جودو را باید به نوعی کار کند. البته کشتی کچ هم روشی هست که کلا متفاوت هست زیرا قوانین خاصی دارد که به نوعی نمایشی هم هست البته سنگین و خشن میباشد یعنی همان نمایشی ان هم ساده نیست. کسی هم که صرفا سلامتی را ثخواهد و کمی توانمندی رزمی به رشته هایی که به دنبال مسابقات نیستند و فقط بر روی فنون رزمی متمرکز هستند باید کار کند مانند ایکیدو – هاپکیدو – جیتکاندو – وینگچون – پنچاک سیلات – کراو ماگا – ویت وودائو – کمپو کاراته پارکر – شورینجی کمپو – کمپو – لوآ – کاراته جوتسو و…
    تایچی چوان – یوگا – باگوا و شینگ یی چوان نیز بیشتر جنبه سلامتی و تناسب اندام و پرورش روان دارند. البته اگر کسی فقط به دنبال سلامتی تنها باشد باید برود شنا دیگر به رزمی نیازی نیست. کشتی و باستانی هم شمارا خیلی توتنمند میکند وحتی کشتی برای کسانی که می خواهند روشهای ازاد را یاد بگیرن و در مسابقات حرفه ای شرکت کنند خیلی واجب است بوکس و کشتی کاربردی ترین رشته ها در مبارزات ازاد هستند البته کشتی یعنی کلا فنون گلاویزی جودو هم نوعی کشتی به شمار می آید باز هم ممکن هست شما هدفی داشته باشید که باید بسته به ان چیز دیگری انتخاب کنید.

    کاربردی ترین ورزش رزمی در جهان:

    از پرکاربردترین سبک‌های رزمی می‌توان به ساندا، جوجیتسو برزیلی، هاپکیدو، کیوکوشین ، انشین (از سبک های کاراته) و جودو نام برد. اصطلاح هنرهای رزمی بیشتر به رشته‌های رزمی شرق آسیا مانند ووشو، کاراته، تکواندو اشاره دارد، اما رشته‌های غربی همچون بوکس، ساواته، پانکریشن و انواع کشتی نیز در مجموعهٔ هنرهای رزمی قرار داده می‌شوند. از دیدگاه سلاح، هنرهای رزمی را می‌توان به سه گروه «مسلح»، «بی‌سلاح» و «مسلح و بی سلاح» تقسیم می‌شوند. اولی مهارت‌هایی چون تیراندازی با کمان، نبرد با نیزه و شمشیرزنی را شامل می‌شود و دومی یعنی رشته‌های مبارزهٔ بی‌سلاح بر ضربات دست و پا تأکید دارند سومی به هنرهای رزمی اشاره دارد که علاوه بر مبارزهٔ بی سلاح، مبارزهٔ مسلح نیز وجود دارد. امروزه برخی مهارت‌های مبارزه با سلاح همچون کِندو (شمشیرزنی ژاپنی) و کیودو (تیراندازی با کمان ژاپنی) به عنوان یک رشتهٔ ورزشی تمرین می‌شوند و رشته‌های بدون سلاحی همچون کاراته، جودو، تکواندو، موای تای، ساندا، کیک بوکسینگ و جوجیتسو نیز به عنوان روش‌های دفاع شخصی تمرین می‌شوند. هنرهای رزمی ووشو یا کونگ‌فو، آیکیدو و هاپکیدو هم به عنوان هنرهای رزمی بی سلاح و مسلح تمرین می‌شوند.

    قوی ترین ورزش رزمی از نظر مبارزات :

    ووشو1

    ووشو(ساندا) : به دو بخش تالو(نمایش) و ساندا (مبارزه) تقسیم میشه
    ساندا : بوکس(مشت توی سر)_ضربات پا(بدون استثنا)_درگیری(کشتی،جودو)
    از نظر مبارزات حرف اول رو میزنه به همین دلیل کاملترین رزم شناخته شده و سلطان مبارزات رینگی محسوب میشه.

    قوی ترین ورزش رزمی از نظر سرعت :

    تکواندو1

    تکواندو : به دو بخش پومسه (نمایش) و مبارزه تقسیم میشه
    مبارزه : مشت(میانتنه فقط)_ضربات پا(پایین تنه ممنوعه)_درگیری(نداره)
    از نظر سرعت حرف اول رو میزنه.

    قوی ترین ورزش رزمی از نظر قدرت بدنی :

    کاراته1

    کاراته(کیوکوشین) : به دو بخش کاتا(نمایش) و کومیته(مبارزه) تقسیم میشه.
    کومیته : مشت(میان تنه فقط)_ضربات پا(بدون استثنا)_درگیری(نداره)
    این ورزش از نظر قدرت بدنی حرف اول رو میزنه.

    کیک بوکسینگ : ورزش قدرتمندیه – مثل ساندا هستش فقط درگیری نداره.

    بوکسینگ1

    نینجا : تقریبآ مثل تکواندو هستش،بیشتر اکروباته.

    نینجا1

    ایکیدو : دفاع شخصیشون عالیه.

    ایکیدو1

    جودو : ورزش اول ژاپن هستش

    جودو1

    موی تای : شبیه کیک بوکسه فقط ضربات آرنج و زانو اضافه دارن

    موی-تای1

    کونگ فو: یکی از متداول ترین انواع ورزش های رزمی است که از هنرهای رزمی و جنگ های انفرادی کشور چین نشأت گرفته است.

    ک.نگ-فو1

    ولی با این حال نمیشه گفت کدام ورزش قویتره، چرا که یه ورزش هست که از همه قویتره، بله
    شائولین : قدرتمندترین، قدیمی ترین و کاملترین رزم در جهان معرفی شده طوری که راهبان شائولین اجازه مبارزه ندارن چون ضرباتشون کشندست .

    منبع مطلب : honarfardi.com

    مدیر محترم سایت honarfardi.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

    جواب کاربران در نظرات پایین سایت

    مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    ساحل 8 روز قبل
    0

    منم نمیدونمش ولی آخرین حروفش ش میشه

    ناشناس 14 روز قبل
    -1

    کوارش

    ناشناس 18 روز قبل
    0

    مشاهده همه

    کوراش از اصطلاحات زبان‌های ترکی‌تبار برای نوعی از رشته کشتی اطلاق می‌شود. این رشته ورزشی کشتی در میان ترکان آسیای میانه مخصوصاً تاتارها رایج بوده و جشنواره‌هایی در میانشان موسوم به سابنتای برگزار می‌شود

    ناشناس 23 روز قبل
    0

    ورزشی انفرادی شبیه جودووکشتی

    0
    داود 10 روز قبل

    ورزش انفرادی مانندجودو وکشتی

    ناشناس 24 روز قبل
    0

    دریبل

    سالی 30 روز قبل
    0

    خیلی بده

    ناصری 1 ماه قبل
    0

    ورزشی مانند جودو وکشتی پنج حرفی

    -1
    علی 23 روز قبل

    کوارش

    -1
    abbas.zobeid اینستا 1 ماه قبل

    کوراش جواب سواله

    ناصری 1 ماه قبل
    1

    ورزشی مانند جودو وکشتی‌پنج حرفی

    0
    abbas.zobeid اینستا 1 ماه قبل

    کوراش میشه

    ناصری 1 ماه قبل
    3

    ارزشمندند جودو و کشتی پنج‌حرفی

    -1
    abbas.zobeid اینستا 1 ماه قبل

    کوراش

    جعفری 1 ماه قبل
    0

    جوابش پیدا کردم

    کوارش نوعی کشتی

    BIRD 1 ماه قبل
    0

    از آن طرف بخوانی نام یکی از ورزش هاست ۵ حرفی

    ناشناس 1 ماه قبل
    1

    باخت

    دریا 1 ماه قبل
    2

    ورزشکاران حرفه ای درمسابقات ازان می ترسند چهار حرفه کسی میدونه چی میشه

    0
    علی 23 روز قبل

    رقیب

    5
    شیوا 1 ماه قبل

    آسیب

    -1
    ناشناس 1 ماه قبل

    باخت

    1
    ناشناس 1 ماه قبل

    اسیب میشه

    حسنعلی 1 ماه قبل
    -1

    ورزش انفرادی مانند جودو و کشتی 5 حرفی

    0
    صبا 1 ماه قبل

    جواب این سوال رو پیدا کردین؟منم میخوام

    0
    الهام .م 1 ماه قبل

    جوابشو پیدا کردین یانه

    0
    ناشناس 1 ماه قبل

    من که پیدا نکردم

    آریانا 1 ماه قبل
    0

    من هم برای همین جدول میخوام

    زینب 1 ماه قبل
    3

    شش حذفی است حرف آخرش حرف ش است

    -1
    شیوا 1 ماه قبل

    لطفا منم جوابش رو میخواهم

    برای ارسال نظر کلیک کنید